Księzyc na niebiosach żeglował powoli 

Usmiechnął  sie do mnie i zaswiecił mocno

Obudził mnie wtedy, jakby z własnej woli,

Wiedząc ze się teraz coś wydarzy nocą

Przez otwarte okno cicho wpłynął anioł

Usiadł na mym łóżku i popatrzył czule,

A ja urzeczony spoglądałem na nią, 

Na jej piękną postać owiniętą w tiule

Cała w niebieskościach, okryta nieśmiało

Była jak marzenie, przepiękna dziewczyna,

Oczy jej błyszczały, lśniło białe ciało,

A usta powabne jak słodka malina

Lekko falowały piersi dumne, krągłe

I zerkały w niebo swoimi oczyma

Ja wzroku oderwać od niej już nie mogłem

Tak przepiekną była ta anioł-dziewczyna

Usta piękne, słodkie, rozchylone lekko

Pełne obietnicy cicho coś szeptały

A mój wzrok wtopiony w różowość namiętną

Nie pozwalał myśleć, bo płonąłem cały

Rozłożyła skrzydła, uwiodła widokiem

Który tylko w niebie będę mógł oglądać

Pokazała słodycz, namiętność i piękno 

Obiecała rozkosz, aby ja poządać

Powiedziala tylko ze tu bedzie czekac

Zeby sie upajac Twymi pieszczotami

Cichutko szepnela – nie bede uciekac

Chce sie cieszyc Toba, noca i gwiazdami

*

Erotyk latem  malowany

Jaskółki juz uczesały powietrze,

Pozamiatały przestrzeń i wiatr rozpusciły

Dla swojej kapryśnej przyjaciółki, letniej burzy.

Ta, robudzona, zerwała chmury

I z groźnym, dudniącym daleko pomrukiem

Zaczęła spowijac rozgrzaną ziemię i nas samych

W przezroczysty płaszcz

Utkany z dużych, ciężkich kropli.

Zmoczeni, przesiąknięci, zalani radością

Pobiegliśmy na środek łąki, gdzie słońce

Już rozpalało na nowo barwy kwiatów i traw.

Moja koszula niczym żagiel po sztormie,

Twoja sukienka przytuliła się blisko

A nasze ręce frunęły razem, niby te jaskółki szybkie

Aż upadliśmy bezszelestnie, jak w zwolnionym tempie

Na ciągle mokrą, lecz dla nas już gorącą zieleń.

Bez słowa zatopilem się w Twoich oczu oceanie

Kipiącym mokrą zielenią i błękitem przestworzy

I zobaczyłem jak wyszeptujesz zaklęcia.

Wyłuskałem Cię łapczywie z posłusznej tkaniny

A ustami łapałem cały Twój szept i wszystkie westchnienia

I nie musiałem wcale ich słyszeć, aby je rozumieć.

Moje palce zmienione w zręcznych podrózników

Łapczywie i zachłannie uczyły się geografii na nowo.

Otoczyłem ustami szczyty niezdobyte, doliny niedostępne

Odnalazłem nowe szlaki i zródła upojenia

Wyłuskalem drzącą kobiecość i obdarłem ze wstydu.

Patrzyłem z upojeniem na twoich bioder wiolonczelę,

Na strunę kręgosłupa biegnącą do szyi zwieńczonej złotem.

Fale oceanu pożądania uderzaly jedna za druga

I kołysały mnie, Ciebie i łąkę, w rytm niemej muzyki,

A słonawe kropelki Twojego potu zamieniały się w ambrozję.

Teraz nawet nie wiem czy delikatne drżenia i dreszcze gorące

Sprawiła ta burza, ta ziemia i słońce, czy to upojny zapach łąki

I smiech spełnienia wypłoszył motyla, który uniesiony wiatrem

Rozchylił skrzydła i musnął nas obojga...

*

Na Czarno-Bialej Fotografii

W swej sukni wytwornej, srebrno grafitowej
Namalowanej jakby światłem Księżyca
Na fotografii czarno-białej, całkiem nowej,
Uwodzi urodą i gładkością lica.

Gdzie łamią się cienie, wyciągają smugi
A kształty jej pieszczą niteczki tkaniny
Tam nagle dostrzegam jakiś kolor drugi
I wzrok mój wraca do twarzy dziewczyny.

Choć gładka i chłodna w niebiańskiej piękności
W jej oczach dostrzegam ukryte wyznanie
Ze serce gorące, pragnące miłości
Schowało się tutaj, bo nie jest kochane. 

*

Gdy cię będę budził ze snu głębokiego

To zanim otrzeźwię szklanką chłodnej wody

Najpierw do pamięci schowam cos miłego,

Co będzie wspomnieniem twej pięknej urody.

Jedyne co pragnę zachowac dla siebie,

Coś, co zawsze będzie ze mną pozostawać,

To  błysk oczu Twoich, malowanych w niebie,

Których już aniołom nawet nie chcą dawać.

Jedynie twe usta, ktore całowałem

Ktorych słodycz boską smakowałem często,

Jedynie twe piersi, ktorych dotykałem

I do których usta moje lgnęły gęsto.

Jedynie tę radość, ktorą mi dawałaś

Co mi pozwalało zapomnieć o troskach,

Oraz twoja miłość ktorą okazałaś,

Miłosc bezgraniczną, ktora była boska.

Powinienem teraz Ciebie już obudzić

Ale czas poczeka, bo poczekać musi

Zeby mi pozwolić zmysły me ostudzić,

Bo nie możesz we śnie nawet przestać kusić...

*

Pierwsze pojawiają się odczucia
Niczym kolory,
Niczym przebiśniegi delikatne,
Nieokreślone jeszcze ale silne i natrętne.
Po to,
Aby w myśli sie ukształtować.
Myśli najpierw potargane, niczym włosy na wietrze,
Ale za chwilę juz składniejsze, już zrozumiałe i silne, 

Ale ciagle jeszcze

Jak motyle ulotne.
One to dopiero w słowa sie zamieniają.
A słowa, spisane czule i z uwagą
Przybierają postać i moc,
Ktorych granice określone są tylko
Przez serca i pamięć kochanków.
Raz spisane, pozostaną nieśmiertelne,
Nawet gdy umrze już miłość.

*